Catergorie archieven: duathlon

Run-Bike-Run Nijverdal (21/1)

Geplaatst op by
1

Afgelopen zaterdag deed ik, met amper een paar weken voorbereiding qua fietsen, mee aan een run-bike-run.

meer info: [link naar de website]

Ik ben best in redelijke loopvorm, maar mountainbiken had ik de afgelopen maanden toch niet al te vaak gedaan (minder dan 1 x per 3 weken). Gelukkig had ik wel een paar een koppeltraining gedaan, zodat het wisselen lopen-fietsen-lopen wat minder vreemd zou aanvoelen.

De week voor de RBR was het prutweer, veel en vaak regen. Zo ook op de dag des races! Samen met Koos op pad, hele tassen vol spullen (‘t is heel iets anders dan een gewoon loopwedstrijdje). Ik had besloten eens light te racen, geen camelbak (van een paar kilo/liter) maar een bidonhouder+bidon en niets op de rug. Bij pech is het dan wel direct einde oefening, maar ik zou er op gokken…

Ik had het looprondje (2.5km) even verkend en was direct warm: pffff, wat een zuigende ondergrond en de mul zand afdaling het ravijn in, en de klim door mul zand steil omhoog… moordend (althans, dat woord kwam bij me op bij de wedstrijdvisualisatie ;-) ).

Net voor de start regende het nog, de loopschoenen van ellende maar in een plastic zak gedaan en de spullen achtergelaten in het parc-fermé. Op naar de start! Ik had bedacht niet al te hard te starten, omdat anderhalf uur race en de zware beklimmingen me anders vast zouden opbreken. De doorgang was smalletjes, en ik was erg verbaasd hoeveel lopers (m/v) er voor me liepen! Ik was toch in loopvorm, dat zou toch mijn winst zijn?

Na 1 rondje begon het wat soepeler te draaien, maar het tempo viel me tegen. Inmiddels had ik wat te snelle starters opgeraapt, altijd lekker. Na 5 km was er de wissel, en die verliep erg soepel. Reed ik bij m’n vorige RBR al fietsend weg, ditmaal wachtte ik keurig tot ik uit het parc fermé uit was :-) . Het fietsen begon stroef, ik werd direct aan alle kanten voorbij gevlogen op het stuk asfalt met wind tegen (ben niet zo’n stoemperd ;-) ).

In het bos was het drassig, de ondergrond zoog flink en ik reed als een angsthaas door de glibberige bochtjes. Al na veertig minuten (inclusief 5km lopen) kreeg ik krampen in mijn kuiten, WTF!? Goed op mijn drinken gelet (in totaal ca 400cc isotone drank) en iets gas teruggenomen. Na de eerste ronde nam ik een gelletje en die tweede fietsronde leek het zowaar iets beter te gaan! Ik had het idee dat het kwam doordat het parcours iets begon op te drogen, of zou het zijn omdat het opeens bekend gebied was en ik daardoor ook wat harder door de bochten durfde? De kramp was aardig onder controle, maar ik vreesde wel voor de overgang van fietsen naar lopen. In maart 2011 in Arnhem stond ik na de wissel meer dan een minuut stil vanwege kramp, hoe zou het nu gaan?

Na weer een snelle wissel kwam het loopgedeelte, en dat ging vanaf het begin goed! Achteraf bekeken heb ik de laatste loopronde niet veel langzamer gelopen dan de start van de wedstrijd. Ook geen krampen meer gehad, maar wel een beetje moeten wandelen op de mul-zand-klim net voor de finish. Ik kwam over de streep in een nette 1:38:00. Volgens de uitslagen later op de site was de eindtijd 1:38:08, maar er schijnt van alles mis te zijn gegaan met de uitslagen dus maak me er niet zo druk om. Op m’n Garmin had ik autopauze aanstaan en kom dan tot ongeveer de volgende tijden (natuurlijk vertroebeld door het bijna stilstaan, hardlopen met fiets aan de hand e.d. Zie het als indicatie ;-) ):

5 km hardlopen in 22:50 (13km/u), 20km mountainbiken in 1:02 (20km/u) en 2,5 km hardlopen in 11:45 (12,8km/u).

Samenvattend: het viel me gevoelsmatig tijdens de wedstrijd een beetje tegen. Zowel tijdens het lopen als fietsen werd ik regelmatig ingehaald, ik haalde maar zelden iemand in. Toch valt het qua einduitslag mee, dankzij het feit dat ik 40+ ben :-) : 10e plek in mijn categorie! En eigenlijk ook helemaal niet ver achter de 1e M40, die vijf minuten eerder binnenkwam. In de jongeren-categorie werd er harder gewerkt: daar zat ik veertien minuten achter (respect voor hen!).

En wat ik al snel dacht, ook tijdens de wedstrijd: I love run-bike-run, dit wil ik vaker! Helaas vernam ik na het douchen dat de Arnhem/Papendal RBR in maart niet meer georganiseerd zal worden (financiële kwestie, blijkt moeilijk rendabel te maken). Na thuiskomst al wel direct gekeken naar alternatieven, en ook vrij snel gevonden… de RBR in Wierden, 4 maart aanstaande! [website]. Ik was blijkbaar zelfs zo enthousiast dat ik ook mijn zoontje (8) zo gek heb gekregen om mee te doen aan de kids-versie. Dat wordt een leuke dag!

Genoeg geluld! Tijd voor wat foto’s, maar bekijk eerst ook even het youtube-filmpje voor een betere impressie, na ruim een minuut komen de ‘grote mensen’: [klik]

Ciao! DuathDrieske

Onvergetelijk Run – Bike – Run debuut!

Geplaatst op by
10

Zaterdag, 12 maart 2011… strak zonnetje, een heerlijke temperatuur voor de tijd van het jaar (graad of 12) en een prachtig droog parcours.

Zo was het, afgelopen zaterdag… top dus!

Rbr

Tijd voor mijn eerste duathlon, en dan in de vorm van Run (7,5km) – Bike (30km MTB) – Run (3,5km).

Voor info +uitslagen: http://www.triathlonarnhem.nl/rbr

De twee dagen ervoor had ik sportrust. Op vrijdag had ik nog wel plannen om even m'n loslooprondje te doen, maar na 'n dag werken had ik geen fut meer. Was dat de reden dat m'n kuiten tijdens het inlopen al helemaal volliepen, de hartslag vrij hoog was? Dat is achteraf natuurlijk raden…

Koos pikte me op en ruim op tijd arriveerden we op Papendal. De start bleek verplaatst naar achterop het terrein (waar ook de Papendalcross start+finish is). Veel ruimte, en een serieuze maar ontspannen sfeer. We hadden genoeg tijd, toch durfde ik het niet aan om het hele fietsrondje te verkennen. Lekker een stukje ingefietst met Maarten (bockie, die de korte afstand zou gaan doen) en daarna nog een stukje warmgelopen. Dat lopen viel dus wat tegen, volle kuiten tijdens inlopen? Normaal nooit last van, hooguit van zware benen. Voor de start nog maar een beker water gedronken (al vond ik dat ik vooraf genoeg vocht had ingenomen). De voorbereiding ging soepel, de chip bevestigen aan de snelle veters (Lock Laces) ging gemakkelijk, en ook het stuurbordje en het startnummer aan de startnummerband ging goed. Fiets, fietsschoenen en helm afleveren in xc2xb4t eh… parc fermxc3xa9 en door naar de start van het hardlopen.

Normaal sta ik (bij loopwedstrijden) vooraan, dit is een nieuwe tak van sport, dus met gepaste eerbied stond ik achter hen die me sneller leken… Het lopen viel me vanaf het begin tegen. 't Tempo was wel OK, zoals gepland wat boven de 4:00/km, maar langzaam oplopend en met toch wel wat moeite. Vreemd, normaal is dat tempo niet te gek, maar zou dat dan toch door de geest beinvloed worden, je xc2xb4weetxc2xb4 namelijk dat je nog veel langer op hoge intensiteit gaat sporten? Ronde twee ging nog wat moeizamer, en (volgens de uitlag van TVA) na iets meer dan 28 minuten was ik er klaar mee (4:09/km) en was blij dat ik mocht gaan mtb-en.

De wissel… ik had het getraind, maar was ondanks dat wat gespannen. Nu moest het echt op volle snelheid en op zich ging dat vrij goed. Maar… ik sprong in het parc al op de mtb, dus werd (terecht, maar wel vervelend ;-) teruggefloten. Het kost misschien maar 10 seconden, maar toch… 't voelt knullig en de drang zo snel mogelijk te gaan en niet mogen frustreert. De eerste ronde was nog wat onwennig;  omschakelen en een parcours dat ik dus nog niet helemaal kende. Wel een bekend gebied, maar veel stukken reden we andersom dan ik gewend was, en hoe hard kun je door sommige bochten? De eerste keer maar niet te hard… Toch jakkerde ik al aardig door maar werd al wel vrij snel gehinderd door wat verkramping in de kuiten. Met lopen ken ik het wel,maar met fietsen!? Balen… In de ronden die volgden ging het steeds harder (tot 24,5km/uur gemiddeld) maar lag verkramping op de loer. Ik voelde bij het inhalen van flink wat mtb-ers (ook die van de korte afstand) steeds meer power, maar durfde niet harder aan te zetten, uit angst xc3xa9cht kramp te krijgen.

Op het parcours lag bovenlangs op een vlak en snel stuk een boomstam. In ronde 1 reed iemand voor me er met flinke vaart gewoon overheen, ik dus ook. Kwestie van voorwiel iets liften, en huppakee… In de vierde en laatste ronde, het ging lekker!, haalde ik weer iemand in… we waren vlakbij de boomstam, ik zat niet ver achter 'm. Net voor de booomstam ging hij vol in de remmen, terwijl ik eraan kwam suizen… ik schreeuwde nog iets van `kom op, springen!` maar hij durfde/wilde niet. Aan de kant ging hij ook niet dus ik moest al remmend met weinig resterende snelheid langs hem heen. Boomstam OK, maar niet in combinatie met lage snelheid. Ik denk dat ik met mxc2xb4n tandwielen de stam raakte, want ik vloog in ieder geval over de kop. De ander keek amper op of om en reed door, ik bleef even groggy liggen. Blij met m'n helm, intussen de schade checkend… stijve schouder, maar verder wel OK (dacht ik toen).

Ik moest nog ongeveer vijf minuten fietsen, en daarna nog 3,5km hardlopen. Geen punt, voelde en dacht ik. Degene die me de doorgang belemmerde ging ik hard voorbij. Heb me nog even verexcuseerd, omdat ik nogal schreeuwde voor de crash (meen ik) en daarna vervolgde ik m'n weg…

De wissel ging weer prima, maar na een meter of 100-200 stond ik stil. De kramp die steeds meer toenam maakte dat ik, het leek de Rotterdam Marathon wel, moest stilstaan. Een man of 3-4 haalde me in, en ik stond daar maar…. even later (maar in m'n beleving zeker een minuut) trok de kramp gelukkig wat weg en begon ik voorzichtig te shuffelen. En shuffelen werd joggen, joggen werd hardlopen (nou ja ;-) . Veel lijdende mensen om me heen, ik was niet de enige die het zwaar had. Ik kon de snelheid nog wat opvoeren, nog een paar plekken terugwinnen en haalde zowaar op het eind nog een gemiddelde van 4:26/km terwijl ik in het begin nog rond de 6xc2xb4/km liep.

Er stonden de hele wedstrijd fans langs de kant, waaronder vrouw en kids, en dat pept toch wel aardig op. Tom (7) stond te filmen, dat had ik natuurlijk helemaal niet verwacht (en dat filmpje is ook nog eens prima gelukt!). Erik (aka Biker) was vooraf een mooie prooi, helaas heb ik xc2xb4m vanaf de start niet meer gezien. Achteraf de tijden bekijkend was ik toch dichtbij, en als ik niet was gevallen en had stilgestaan met kramp was ik zeker in zxc2xb4n buurt gekomen. Maar ja, als, wat heb je eraan ;-) Een mooi doel voor volgend jaar zal ik maar zeggen, want deze kennismaking met duathlon smaakte absoluut naar meer!!

M'n doel vooraf was om onder de 2 uur binnen te komen… dat lukte ruim, m'n eindtijd was 1:55 (23e overall). 't Lopen kan nog wat beter en met wat minder kramp is top 15-20 volgens mij wel mogelijk.

Na afloop heb ik nog nastuiterend van de andrenaline lekker in het zonnetje nagebabbeld, leuk als er diverse bekenden zijn! M'n schouder was stijf, maar (nog) niet erg vervelend. Frank Baets had een mooie nieuwe fiets (carbon fully) en ondanks dat het ding minder dan 10kg weegt kon ik 'm met mijn rechterhand niet liften. M'n schouder werd door diverse mensen bekeken en bevoeld, later ook nog door een heuse ehbo-ster en de twijfel sloeg toch wat toe… zou het niet zoals ik dacht een verrekte spier zijn, maar een breuk?

WTF!? En al mxc2xb4n mooie plannen dan… 27/3 bergrace MTB, 8 april weekend Ardennen MTB…

Een wijs besluit genomen en met het hele gezin naar de spoedeisende hulp van Rijnstate gereden en na lang wachten was ik aan de beurt… xc2xb4t Was volgens de doc zeker 'n gebroken sleutelbeen, maar… wel een nette breuk. Ik zag de Ardennen als sneeuw voor de zon verdwijnen, en vertelde dat tegen de dokter, maar die zei dat dat nog zeker niet zeker is. Gemiddelde herstelduur is 4 tot 6 weken, dus… who knows!?

23 maart verwacht hij me terug, dan wordt opnieuw een foto gemaakt en wordt duidelijk hoe het vervolg qua oefeningen e.d. zal zijn… Het is inmiddels woensdag, vier dagen na de crash dus, en het valt me (als sinds de breuk) niets tegen (nb: ik slik wel viermaal 2 stuks paracetamol op een dag). De schouder zeurt wel, maar ik kan mxc2xb4n arm vrijwel alle kanten opbuigen. Voor het eerst verschijnt er een gele vlek op de plek van de breuk, en er zit een kleine bobbel, maar 't is niet echt lelijk. Ik mag tot de 23e niet fietsen en autorijden, en moet de hele dag in een mitella. Soms zeurt het (zwaar vermoeid gevoel) en soms wordt zeuren pijnlijker, en soms heb ik een fikse pijnscheut, maar echt, het valt me mee… Ik hoop dan ook (weer) een bijzonder geval te zijn, met een keurige, snel herstellende breuk en eind maart weer wat te fietsen en hardlopen en… groen licht te krijgen voor het weekend Houffalize begin april!

En ook al zou het niet zo zijn, positief denken is altijd goed, toch!? ;-)

Ciao, D

ps: ik zal nog een blogje maken, met foto's, garmin-tijden, uitslagen e.d.

ps2: sorry voor het wat lange verhaal, maar moest 't ff kwijt ;-)

Lente in de bol? / Eerste Run-Bike-Run-training

Geplaatst op by
5

Over de laatste van de 3 Beekse Boslopen kan ik kort zijn: moeizaam! Vooral door de harde wind, die met kracht 5 op het lange open stuk ons vol tegemoet blies… ondanks een laffe schuilpoging (de bikkel die voor me liep heb ik een km voor tijd achter me gelaten [schaam]) ging ik toch nog stuk. De tijd, 20:06 op een krappe 5km was ook niet om over naar huis te schrijven, gelukkig eindigde ik in het eindklassement als 5e in mijn klasse en hoefde ik niet het 'podium' op ;-) . Ik heb volgend jaar wat te verbeteren! #mentalnote: heuveltraining, voor ik naar Beek afreis!

Maareh… Lente in de bol? Jaaah, vandaag wel even, met dat stralende zonnetje. Nog wel frisjes, maar daar was goed op te kleden.

Rbr

Ik had besloten, na de hardloopwedstrijdjes van afgelopen weken (3x Pannerden, 3x Beek) dat het nu toch xc3xa9cht tijd was geworden om me voor te bereiden op de Run-Bike-Run, georganiseerd door TVA, op 12 maart a.s. website: http://www.triathlonarnhem.nl/rbr/

Dus zette ik de mtb-uitrusting vast klaar en trok de loopschoentjes aan voor de eerste run. 'n Rondje om de plas bij Elden is een km of 3, een mooi begin. Door de adrenaline (huh!? ja, echt, de spanning eens iets anders te doen ;-) liep ik iets harder dan m'n normale duurlooptempo, maar nog wel keurig 12km/u met een prima hartslag.

Thuisgekomen volgde een redelijk snelle wissel: schoenen/helm, fiets pakken… Garmin ingesteld op multisport (da's nog even puzzelen, maar ik denk dat tzt wel te gebruiken (ook al kost dat weer wat seconden)) om zodoende achteraf een goeie registratie te hebben van m'n 'prestatie'.

De omschakeling naar het fietsen ging prima, ik reed gelijk lekker, ook zonder zeem op m'n toch best Spartaanse zadel ;-) . Rondje Meinerswijk, het tweede deel lekker wind in de rug. Gemiddelde snelheid ruim 25km/u, op een rondje van ongeveer 7,5km. En, belangrijk, lekker fris weer thuis aangekomen.

Nog een wissel, en weer redelijk vlot op pad gegaan voor m'n laatste run. Ik vond het moeilijk om rustig te blijven lopen, het omschakelen ging weer prima, maar de opdracht 'lage hartslag, niet te hard' was moeilijk vol te houden. Ik wijt het aan de adrenaline, in combinatie met het heerlijke zonnetje. De hartslag liep dus wat op, het tempo was net boven de 12kmu, keurig.

Heb ik vandaag een nieuwe sport ontdekt? Wat een leuke afwisseling!

Alles bij elkaar ben ik zo'n 48 minuten beziggeweest, maar de tijd vloog voorbij. M'n eerste kennismaking met koppeltraining / run-bike-run was een heel goeie, en smaakte absoluut naar meer! Ik ben wel benieuwd of ik er, als de winter weer eens terugslaat, nog steeds zo over denk ;-) .

Train ze! D